Սպասել եմ քեզ միշտ, դեռ մանկուց...
Երազել եմ, որ կողքիս լինես հենց Դու: Այս մեծ աշխարհում մենք հանդիպեցինք իրար: Անհավանական է, չէ՞: Հանդիպել իդելաի: Այո, Դու ամբողջովին իմ իդեալն էիր... իդեալն ես... կլինես... երևի... չգիտեմ... տեսնենք:
Երբ առաջին անգամ տեսա քեզ սկսեցի դողալ` դողում էր ամբողջ մարմինս: Մի պահ ես ուզեցի գոռալ, բայց ինձ թվաց ուժս չի բավականացնի, կարծես կորցրել էի խոսելու ունակությունս:
...Քո ժպիտը: Ես այն երբեկ չեմ մոռանա: Քո կեղծավոր անկեղծ ժպիտը`ամենագեղեցիկ ժպիտը: Սիրում եմ ժպիտդ... Շատ եմ սիրում:
...Աչքերդ: Չնայած, որ Դու գրթե միշտ ժպտում էիր հայացքդ տխուր էր, կամ թախծոտ, չգիտեմ:
Քռ աչքերում խորտակվելն անհնար էր, քո աչքերում ինչ-որ բան կարդալ կամ տեսնել` նույնպես: Դու հայացք չունես, բայց ես գժվում եմ հայացքիդ համար, աշխարհի ամենադատարկ ու գեղեցիկ աչքերի համար: Ես ուզում էի, որ Դու միշտ նայեիր ինձ... միշտ... սկսած մեր առաջին հանդիպման պահից:
...Ժպիտդ: Նորից հիշեցի ժպիտդ... Կարոտում եմ: Ուզում եմ անվերջ գրեմ Քո ժպիտի մասին, բայց ոչ, շարունակեմ:
...Ձայնդ: Շատ պարզ ու հասարակ, ինչպես բոլոր մարդկանց մոտ, բայց ինձ համար ամենահաճելի ձայնը: Չէ, որ հենց էդ ձայնով ասացիր այն խոսքերը, որոնք մինչ օրս հիշում եմ ու պահում եմ իմ մեջ` հոգուս խորքում, որտեղ Դու ապրում ես, այո` ապրում ես, քանզի այնտեղ ես պահում եմ ձայնդ, խոսքերդ, սառը հայացքդ, մեր անցկացրած օրերը, Քո անտարբեր պահվածքը, որն ինձ տանջում ու հաճույք էր պատճառում և իհարկե ժպիտդ` Դու իմ ներսում ես:
Ես հասկացա մի բան` որ սիրում եմ ու սիրված եմ: Բայց իմ պահվածքը... ԻՄ ՊԱՀՎԱԾՔԸ... Ես գիտեի, չէ, ես վստահ էի... Համոզված էի, որ պահվածքս ուշ թե շուտ փչացնելու է ամեն ինչ: Այդպես էլ եղավ: Դու Քեզ ճիշտ դրսևորեցիր, երբ գնացիր Հայաստանից, թողնելով ինձ իմ մենակության հետ, ես անմիջապես համակերպվեցի: Դու ինձ հետ ես: մաիգուցե Դու չես ուզում, որ այդպես լինի, միգուցե Դու վայելում ես Քո երջանիկ կյանքը մեկ ուրիշի հետ` ինչում ես ավելի քան վստահ եմ, և ինձ չես էլ հիշում... Հիշում ես... Հիշու՞մ ես...
Դու վերադարձար: Ասացիր ինձ այդ մասին գալուցդ 3 օր անց: Ես ուզեցի գոռալ, բայց ինձ թվաց ուժս չի բավականացնի, կարծես կորցրել էի խոսելու ունակությունս... Ես երջանիկ եմ: նորից տեսնելու եմ Քեզ: Քո ժպիտը ու սառը հայացքդ:
Այդ օրը եկավ: Դու, տեսնելով ինձ, ժպտացիր, պարզ երևում էր, որ ուրախ ես, իսկ Ես չէի դողում, չէի մեռնում քեզ համբուրելու ցանկությունից ու չէի էլ մտածում գոռալու մասին: Մենք քայլեցինք, խոսեցինք ամենաանիմաստ թեմաներից, քննարկեցինք տարբեր անհետքարքիր հարցեր, որոնց պատասխանները ոչ Ինձ էին պետք ոչ էլ քեզ:
"Ըհըն, հասանք", 10 րոպե քաղաքում քայլելուց հետո, դու վերջապես ասացիր այդ խոսքերը, որոնք նշանակում էին, որ ես վերջապես կազատեմ Ինզ քո ներկայությունից: Շենքի մուտքի մոտ, հրաժեշտ տալուց, երբ Ես գիտեի, որ դու դեռ 20 օր մնալու ես Հայաստանում, Ես վստահ էի, որ սա մեր վերջին հանդիպումն է: Դու գրկեցիր Ինձ ու մտար շենք: Ես քեզ էլ չէի տեսնում, դու հեռացար, տանելով քեզ հետ հենց քեզ: Հիմա Ես նորից "վայելում եմ" Ինձ հարազատ դարձած մենակությունը... Սիրում եմ քեզ...
Լյով ԲԱԴԱԼՅԱՆ
Երազել եմ, որ կողքիս լինես հենց Դու: Այս մեծ աշխարհում մենք հանդիպեցինք իրար: Անհավանական է, չէ՞: Հանդիպել իդելաի: Այո, Դու ամբողջովին իմ իդեալն էիր... իդեալն ես... կլինես... երևի... չգիտեմ... տեսնենք:
Երբ առաջին անգամ տեսա քեզ սկսեցի դողալ` դողում էր ամբողջ մարմինս: Մի պահ ես ուզեցի գոռալ, բայց ինձ թվաց ուժս չի բավականացնի, կարծես կորցրել էի խոսելու ունակությունս:
...Քո ժպիտը: Ես այն երբեկ չեմ մոռանա: Քո կեղծավոր անկեղծ ժպիտը`ամենագեղեցիկ ժպիտը: Սիրում եմ ժպիտդ... Շատ եմ սիրում:
...Աչքերդ: Չնայած, որ Դու գրթե միշտ ժպտում էիր հայացքդ տխուր էր, կամ թախծոտ, չգիտեմ:
Քռ աչքերում խորտակվելն անհնար էր, քո աչքերում ինչ-որ բան կարդալ կամ տեսնել` նույնպես: Դու հայացք չունես, բայց ես գժվում եմ հայացքիդ համար, աշխարհի ամենադատարկ ու գեղեցիկ աչքերի համար: Ես ուզում էի, որ Դու միշտ նայեիր ինձ... միշտ... սկսած մեր առաջին հանդիպման պահից:
...Ժպիտդ: Նորից հիշեցի ժպիտդ... Կարոտում եմ: Ուզում եմ անվերջ գրեմ Քո ժպիտի մասին, բայց ոչ, շարունակեմ:
...Ձայնդ: Շատ պարզ ու հասարակ, ինչպես բոլոր մարդկանց մոտ, բայց ինձ համար ամենահաճելի ձայնը: Չէ, որ հենց էդ ձայնով ասացիր այն խոսքերը, որոնք մինչ օրս հիշում եմ ու պահում եմ իմ մեջ` հոգուս խորքում, որտեղ Դու ապրում ես, այո` ապրում ես, քանզի այնտեղ ես պահում եմ ձայնդ, խոսքերդ, սառը հայացքդ, մեր անցկացրած օրերը, Քո անտարբեր պահվածքը, որն ինձ տանջում ու հաճույք էր պատճառում և իհարկե ժպիտդ` Դու իմ ներսում ես:
Ես հասկացա մի բան` որ սիրում եմ ու սիրված եմ: Բայց իմ պահվածքը... ԻՄ ՊԱՀՎԱԾՔԸ... Ես գիտեի, չէ, ես վստահ էի... Համոզված էի, որ պահվածքս ուշ թե շուտ փչացնելու է ամեն ինչ: Այդպես էլ եղավ: Դու Քեզ ճիշտ դրսևորեցիր, երբ գնացիր Հայաստանից, թողնելով ինձ իմ մենակության հետ, ես անմիջապես համակերպվեցի: Դու ինձ հետ ես: մաիգուցե Դու չես ուզում, որ այդպես լինի, միգուցե Դու վայելում ես Քո երջանիկ կյանքը մեկ ուրիշի հետ` ինչում ես ավելի քան վստահ եմ, և ինձ չես էլ հիշում... Հիշում ես... Հիշու՞մ ես...
Դու վերադարձար: Ասացիր ինձ այդ մասին գալուցդ 3 օր անց: Ես ուզեցի գոռալ, բայց ինձ թվաց ուժս չի բավականացնի, կարծես կորցրել էի խոսելու ունակությունս... Ես երջանիկ եմ: նորից տեսնելու եմ Քեզ: Քո ժպիտը ու սառը հայացքդ:
Այդ օրը եկավ: Դու, տեսնելով ինձ, ժպտացիր, պարզ երևում էր, որ ուրախ ես, իսկ Ես չէի դողում, չէի մեռնում քեզ համբուրելու ցանկությունից ու չէի էլ մտածում գոռալու մասին: Մենք քայլեցինք, խոսեցինք ամենաանիմաստ թեմաներից, քննարկեցինք տարբեր անհետքարքիր հարցեր, որոնց պատասխանները ոչ Ինձ էին պետք ոչ էլ քեզ:
"Ըհըն, հասանք", 10 րոպե քաղաքում քայլելուց հետո, դու վերջապես ասացիր այդ խոսքերը, որոնք նշանակում էին, որ ես վերջապես կազատեմ Ինզ քո ներկայությունից: Շենքի մուտքի մոտ, հրաժեշտ տալուց, երբ Ես գիտեի, որ դու դեռ 20 օր մնալու ես Հայաստանում, Ես վստահ էի, որ սա մեր վերջին հանդիպումն է: Դու գրկեցիր Ինձ ու մտար շենք: Ես քեզ էլ չէի տեսնում, դու հեռացար, տանելով քեզ հետ հենց քեզ: Հիմա Ես նորից "վայելում եմ" Ինձ հարազատ դարձած մենակությունը... Սիրում եմ քեզ...
Լյով ԲԱԴԱԼՅԱՆ
